در بسیاری از پروژه‌ها، به‌محض مشاهده نشت یا بازشدن یک درز، اولین راه‌حل استفاده از چسب آب‌بندی است. چسب در بعضی نقاط واقعاً لازم است؛ اما نمی‌تواند برای آب شیب بسازد، روی لبه دیوار سایه‌انداز ایجاد کند یا باران را از سطح نما دور نگه دارد.
پاسخ کوتاه این است: فلاشینگ راه اصلی کنترل و هدایت آب است و چسب آب‌بندی، در صورت انتخاب و اجرای درست، نقش مکمل آن را دارد. در لبه بام، جان‌پناه، بالای پنجره و محل برخورد سقف و دیوار، تکیه‌کردن به یک خط چسب راهکار ماندگاری نیست. در مقابل، در اتصال قطعات، پیرامون بعضی پیچ‌ها یا نقطه پایان ورق، درزگیر مناسب می‌تواند بخشی ضروری از اجرا باشد.
در ادامه بررسی می‌کنیم چسب آب‌بندی دقیقاً در کدام بخش‌های فلاشینگ کاربرد دارد، چه جاهایی استفاده از آن اشتباه است، چرا نمی‌تواند جای فلاشینگ را بگیرد و برای یک اجرای ماندگار باید چه نکاتی را رعایت کرد.
فهرست مطالب
فلاشینگ و چسب آب‌بندی هرکدام چه کاری انجام می‌دهند؟
برای تصمیم درست، ابتدا باید وظیفه این دو جزء را از یکدیگر جدا کنیم. فلاشینگ قطعه‌ای با فرم و ابعاد مشخص است که معمولاً از ورق فلزی ساخته می‌شود و آب را با کمک شیب، خم، هم‌پوشانی و لبه آبچکان به سمت بیرون هدایت می‌کند. فلاشینگ فقط یک پوشش روی درز نیست؛ بخشی از طراحی مسیر آب در پوسته ساختمان است.
چسب آب‌بندی یا درزگیر ساختمانی ماده‌ای انعطاف‌پذیر است که یک درز محدود را می‌بندد. عملکرد آن به چسبندگی به دو سطح، ظرفیت حرکت، مقاومت جوی و آماده‌سازی زیرکار وابسته است؛ بنابراین چسب باکیفیت نیز روی سطح خاکی، چرب، مرطوب یا پوسته‌شده عملکرد مطمئنی ندارد.
مقایسه فلاشینگ فلزی و چسب آب‌بندی
وظیفه اصلی فلاشینگ، جمع‌آوری، پوشاندن و هدایت آب است؛ اما چسب یک درز یا اتصال محدود را می‌بندد.
فلاشینگ با فرم، شیب، هم‌پوشانی و آبچکان عمل می‌کند؛ درحالی‌که عملکرد چسب به چسبندگی و انعطاف آن وابسته است.
محل مناسب فلاشینگ، لبه بام، جان‌پناه، پنجره، دیوار و اتصال‌های اصلی است. چسب بیشتر در درز اتصال، هم‌پوشانی، پیچ و نقاط پایانی کاربرد دارد.
فلاشینگ راهکار اصلی مدیریت آب است و چسب مکمل آن محسوب می‌شود، نه جایگزین آن.
چسب آب‌بندی در کدام قسمت‌های فلاشینگ کاربرد دارد؟
بسیاری از دیتیل‌های فلزی بدون درزبندی صحیح کامل نمی‌شوند. محل و نوع چسب باید در جزئیات اجرا مشخص باشد، نه اینکه پس از پایان کار هر شکافی با حجم زیادی چسب پوشانده شود.
درز میان دو قطعه فلاشینگ
در طول‌های زیاد، قطعات با هم‌پوشانی یا اتصال طراحی‌شده کنار هم قرار می‌گیرند. نوار درزگیر یا چسب سازگار می‌تواند در بخش صحیح هم‌پوشانی مانع نفوذ آب بادخور شود؛ اما جهت قطعات، مقدار هم‌پوشانی و حرکت حرارتی ورق همچنان اصل کار است. چسب نمی‌تواند هم‌پوشانی کوتاه یا معکوس را جبران کند.
اتصال لبه فلاشینگ به دیوار یا نما
در محل اتصال فلاشینگ به دیوار، سنگ، بتن یا قاب پنجره، درزگیر مناسب می‌تواند راه نفوذ موضعی آب را ببندد. شرط موفقیت، تکیه‌گاه محکم، سطح سالم و ابعاد درست درز است. یک لایه نازک و سطحی بیشتر ظاهر درز را می‌پوشاند تا اینکه آب‌بندی مطمئنی ایجاد کند.
برای نمونه در فلاشینگ پنجره، ورق بالای پنجره باید آب را از قاب و دیوار دور کند؛ سپس درزگیر می‌تواند اتصال مشخص میان ورق، قاب و مصالح مجاور را تکمیل کند. اگر ورق بالاسری، لبه خروجی یا شیب مناسب حذف شود، یک خط چسب در بالای قاب تمام فشار باران و حرکت مصالح را تحمل خواهد کرد و احتمال خرابی زودرس افزایش می‌یابد.
اطراف پیچ‌ها و محل عبور اتصال‌دهنده‌ها
پیچ یا پرچ در صورت جانمایی نامناسب می‌تواند مسیر ورود آب بسازد. بسته به دیتیل، واشر آب‌بند، نوار درزگیر یا مقدار کنترل‌شده‌ای چسب لازم می‌شود. جهت حرکت آب، افقی یا عمودی‌بودن سطح و میزان مواجهه با باران در انتخاب روش مؤثرند.
کنج‌ها، قطعات انتهایی و نقاط تغییر جهت
در گوشه‌ها و محل تغییر فرم، چسب می‌تواند اتصال را تکمیل کند، ولی جای برش دقیق، برگشت لبه یا قطعه انتهایی مناسب را نمی‌گیرد. هرچه فضای خالی بزرگ‌تر باشد، احتمال جمع‌شدن، ترک‌خوردن یا جداشدن چسب بیشتر است.
اتصال ورق به مصالح متفاوت
فلز، سنگ، بتن و قاب پنجره حرکت حرارتی یکسانی ندارند. درزگیر انعطاف‌پذیر می‌تواند حرکت محدود اتصال را جذب کند، به شرط آنکه سازگاری آن با ورق گالوانیزه، رنگ کوره‌ای، سنگ و سطح مجاور بررسی شده باشد.
قبل از گسترش نشتی، آب‌بندی و فلاشینگ را اصولی بررسی کنید
کدام قسمت‌ها را نباید بی‌حساب با چسب بست؟
بستن تمام شکاف‌ها و خروجی‌ها با چسب اشتباه است. پوسته ساختمان باید هم ورود آب را کنترل کند و هم آبی را که از لایه بیرونی عبور کرده، به بیرون تخلیه کند. راهنمای Building Science Corporation درباره صفحات زهکشی نیز تأکید می‌کند که درزگیر نباید تنها خط دفاع در برابر آب باشد. به همین دلیل سوراخ تخلیه، مسیر آب پشت نما، لبه زیرین بعضی قاب‌ها یا انتهای طراحی‌شده یک هم‌پوشانی را نباید بدون بررسی مسدود کرد. چسب‌زدن روی این نقاط ممکن است در بارندگی اول ظاهراً نشتی را کم کند، اما آب را پشت ورق یا داخل دیوار حبس می‌کند. نتیجه می‌تواند ایجاد لکه، خوردگی پنهان، جداشدن رنگ، یخ‌زدگی در مناطق سرد یا انتقال رطوبت به نقطه‌ای دورتر از محل اولیه باشد.
اصل ساده این است: پیش از بستن هر درز باید مشخص شود آن درز مسیر ورود آب است یا مسیر خروج آن. این تشخیص با مشاهده یک عکس نزدیک همیشه ممکن نیست و گاهی باید کل مسیر از بالاترین نقطه ورود تا محل ظهور نم بررسی شود.
چرا چسب آب‌بندی نمی‌تواند جای فلاشینگ را بگیرد؟
ورق فلاشینگ با شکل خود آب را کنترل می‌کند، درحالی‌که چسب برای حفظ آب‌بندی به اتصال خود با سطوح وابسته است. این تفاوت در چند وضعیت واقعی آشکار می‌شود.
چسب برای آب مسیر خروج ایجاد نمی‌کند
فلاشینگ دارای شیب و آبچکان، آب را جلوتر از نما رها می‌کند و مانع برگشت آن به زیر لبه می‌شود. چسب فقط یک خط را می‌بندد؛ اگر آب پشت آن جمع شود، رطوبت از نقطه ضعیف دیگری عبور می‌کند.
چسب سطح آسیب‌پذیر را نمی‌پوشاند
روی جان‌پناه یا تاج نما، چسب‌زدن یک ترک تمام سطح را محافظت نمی‌کند. فلاشینگ روی دیوار با پوشاندن عرض دیوار و ایجاد لبه‌های برگشتی، سطح حساس را به‌صورت پیوسته محافظت می‌کند.
مصالح و ورق‌ها دائماً حرکت می‌کنند
ورق، قاب پنجره، بتن و سنگ حرکت‌های حرارتی متفاوتی دارند. اگر پهنا و عمق درز درست نباشد یا چسب به سه سطح بچسبد، تنش در اتصال جمع می‌شود و درزگیر جدا یا پاره خواهد شد.
راهنمای فنی Sika برای درزگیرهای نمای ساختمان نیز بر طراحی ابعاد درز متناسب با حرکت، تمیز و خشک‌بودن سطوح و استفاده از پشت‌بند سازگار تأکید می‌کند. بنابراین انتخاب یک کارتریج با عنوان «ضدآب» به‌تنهایی تضمین‌کننده اجرای درست نیست.
آب‌وهوا به چسب فشار مستقیم وارد می‌کند
نور فرابنفش، باران، یخ‌زدگی و گرمای فلز عمر درزگیر را کاهش می‌دهند. راهنمای پوسته ساختمان WBDG نیز توصیه می‌کند چسب خط اول دفاع در برابر نفوذ آب نباشد. وقتی فلاشینگ بار اصلی هدایت آب را بر عهده دارد، فشار کمتری به درزگیر وارد می‌شود.
در هر بخش ساختمان به فلاشینگ نیاز داریم یا چسب؟
پاسخ نهایی به شکل محل، جهت باران، جنس مصالح و وضعیت زیرسازی بستگی دارد، اما موارد زیر یک راهنمای اولیه برای تصمیم‌گیری هستند:
- روی جان‌پناه و لبه دیوار: راهکار اصلی، فلاشینگ سرتاسری با شیب و آبچکان است. چسب فقط برای آب‌بندی اتصال قطعات و نقاط پایانی استفاده می‌شود.
- بالای پنجره: راهکار اصلی، فلاشینگ بالاسری با خروج مناسب آب است. چسب اتصال به قاب یا دیوار را تکمیل می‌کند.
- زیر پنجره: به سینی یا فلاشینگ دارای شیب و لبه خروجی نیاز است. کناره‌ها را می‌توان درزبندی کرد، اما مسیر تخلیه نباید بسته شود.
- اتصال بام به دیوار: راهکار اصلی، فلاشینگ و کانترفلاشینگ متناسب با پوشش بام است. چسب فقط در نقطه پایان یا اتصال مشخص کاربرد دارد.
- درز حرکتی نما: دیتیل درز و درزگیر انعطاف‌پذیر مناسب لازم است. در این حالت چسب در خود درز نقش اصلی دارد، اما جای پوشش لبه بنا را نمی‌گیرد.
- سوراخ پیچ روی ورق: جانمایی صحیح و واشر مناسب اهمیت اصلی را دارند. چسب در صورت نیاز دیتیل، آب‌بندی را تکمیل می‌کند.
- ترک یا شکاف بزرگ زیر ورق: ابتدا باید زیرسازی یا قطعه فلاشینگ اصلاح شود. چسب فقط درزهای محدود باقی‌مانده را تکمیل می‌کند.
- نشتی ناشناخته: ابتدا باید مسیر ورود آب ریشه‌یابی شود و سپس درباره استفاده از چسب یا اصلاح فلاشینگ تصمیم گرفت.
اگر محل موردنظر در معرض حجم مستقیم آب است، سطح افقی دارد، لبه بنا را تشکیل می‌دهد یا باید آب را از مصالح زیرین دور کند، معمولاً به فلاشینگ نیاز دارد. اگر فرم اصلی اجرا شده و فقط یک اتصال کنترل‌شده میان دو سطح باقی مانده باشد، چسب می‌تواند راهکار تکمیلی باشد.
آیا هر نوع چسبی برای فلاشینگ مناسب است؟
خیر. عبارت‌هایی مانند چسب همه‌کاره، چسب آکواریوم یا چسب ضدآب برای انتخاب فنی کافی نیستند. نوع درزگیر باید بر اساس جنس دو سطح، میزان حرکت، شرایط تابش، امکان تماس دائمی با آب، دمای اجرا، قابلیت رنگ‌پذیری و توصیه سازنده انتخاب شود.
درزگیرهای سیلیکونی مخصوص نمای بیرونی معمولاً مقاومت مناسبی در برابر تابش و تغییرات جوی دارند، اما همه آن‌ها رنگ‌پذیر نیستند و بعضی انواع برای تماس با فلز یا سنگ خاص نیاز به بررسی سازگاری دارند. درزگیرهای پلی‌یورتان یا هیبریدی نیز در برخی اتصال‌های ساختمانی استفاده می‌شوند و ویژگی‌های چسبندگی و رنگ‌پذیری متفاوتی دارند. نوارهای بوتیل یا درزگیرهای نواری بیشتر در قسمت‌های پنهان و میان هم‌پوشانی‌ها کاربرد پیدا می‌کنند، جایی که تحت فشار اتصال قرار می‌گیرند و مستقیم در معرض نور نیستند.
برگه فنی محصول باید کاربرد بیرونی، سازگاری با مصالح، ظرفیت حرکت و امکان رنگ‌پذیری را تأیید کند. نام عمومی یا رنگ چسب برای این تصمیم کافی نیست.
روش اصولی استفاده از چسب در اجرای فلاشینگ
اجرا از تشخیص مسیر آب شروع می‌شود. پس از تعیین محل ورود و خروج آب و انتخاب فرم و ابعاد ورق فلاشینگ، محل دقیق درزگیر مشخص می‌شود.
سطح باید محکم، تمیز و خشک باشد. گردوغبار، روغن، رطوبت، زنگ، چسب قدیمی سست و رنگ پوسته‌شده مانع اتصال پایدار می‌شوند و باید تا رسیدن به سطح سالم برداشته شوند.
درز باید عرض و عمق متناسب داشته باشد. در بسیاری از درزهای حرکتی، پشت‌بند عمق را کنترل می‌کند و مانع چسبیدن درزگیر به کف می‌شود. ابعاد باید مطابق دستورالعمل محصول انتخاب شوند و برای همه چسب‌ها یکسان نیستند.
پس از تثبیت ورق، چسب پیوسته و بدون حفره اجرا می‌شود. تا تکمیل زمان پخت نباید در معرض آب یا حرکت شدید قرار گیرد. در پایان نیز باید بازبودن مسیر تخلیه و لبه آبچکان کنترل شود.
اشتباهات رایج هنگام آب‌بندی فلاشینگ با چسب
- پوشاندن خطای اندازه‌گیری یا ساخت با چسب: اگر ورق کوتاه باشد، برگشت کافی نداشته باشد یا فاصله زیادی با دیوار ایجاد کند، باید فرم یا قطعه اصلاح شود.
- چسب‌زدن روی سطح مرطوب یا آلوده: این کار می‌تواند باعث جداشدن زودهنگام درزگیر شود.
- انتخاب چسب فقط بر اساس عبارت «ضدآب»: ضدآب‌بودن به‌تنهایی معیار کافی برای انتخاب محصول مناسب نیست.
- جایگزین‌کردن چسب با هم‌پوشانی صحیح: قطعات باید در جهت حرکت آب روی یکدیگر قرار گیرند و امکان حرکت کنترل‌شده داشته باشند.
- پوشاندن تمام لبه زیرین با چسب: این کار ممکن است زهکشی را، به‌ویژه دور پنجره، پشت نما و بعضی قطعات انتهایی، مختل کند و باعث حبس آب و نفوذ آن به لایه‌های حساس شود.
برای تعمیر نشتی موجود، از کجا شروع کنیم؟
محل لکه آب همیشه نقطه ورود نیست؛ آب ممکن است از اتصال بالاتر وارد شود و پشت ورق حرکت کند. به همین علت تعمیر موضعی روی درز قابل‌مشاهده گاهی نتیجه‌ای ندارد.
بازدید باید از بالا به پایین و شامل جان‌پناه، هم‌پوشانی‌ها، پیچ‌ها، اتصال دیوار، بالای پنجره و مسیر تخلیه باشد. گاهی فقط درزگیر فلاشینگ بام فرسوده است؛ اما شیب یا هم‌پوشانی نادرست به اصلاح ورق نیاز دارد.
برای تشخیص اولیه، سه پرسش کمک‌کننده است:
- آیا آب باید از روی این نقطه عبور کند یا از آن خارج شود؟
- آیا قطعه فلزی سالم و دارای شیب و هم‌پوشانی کافی است؟
- آیا خرابی فقط در یک درز محدود است یا در فرم و زیرسازی نیز مشکل وجود دارد؟
اگر پاسخ پرسش دوم منفی باشد، افزودن چسب احتمالاً فقط تعمیر را عقب می‌اندازد. در این شرایط بهتر است ابتدا ابعاد، عکس کلی محل و تصاویر نزدیک اتصال برای تیم اجرایی ارسال شود تا نیاز به اصلاح فلاشینگ مشخص گردد.
بازبینی و نگهداری چسب در کنار فلاشینگ
حتی اجرای صحیح نیز به بازدید دوره‌ای نیاز دارد. بهتر است بعد از بارندگی شدید و همچنین پیش از فصل بارش، درزهای در معرض هوا بررسی شوند. جداشدن لبه چسب، ترک سطحی، تغییر شکل، پوسته‌شدن رنگ اطراف اتصال، شل‌شدن پیچ یا باقی‌ماندن آب روی ورق نشانه‌هایی هستند که نباید نادیده گرفته شوند.
ترمیم باید پس از رفع علت انجام شود. اگر آب روی فلاشینگ می‌ایستد، ابتدا شیب یا تغییر شکل ورق بررسی می‌شود. اگر اتصال بر اثر حرکت باز شده، باید مشخص شود درز جدید ظرفیت حرکت دارد یا خیر. صرفاً اضافه‌کردن یک لایه دیگر روی چسب قبلی، بدون برداشتن قسمت ناسالم و تمیزکردن سطح، معمولاً عمر ترمیم را کوتاه می‌کند.
مشاهده نمونه پروژه‌های اجراشده فلاشینگ ساز می‌تواند برای شناخت فرم‌های مختلف فلاشینگ نما، بام، پنجره و دیوار مفید باشد؛ بااین‌حال دیتیل هر ساختمان باید بر اساس ابعاد واقعی، نوع نما و مسیر آب همان پروژه طراحی شود.
هزینه فلاشینگ بیشتر است یا تعمیر با چسب؟
در نگاه اول، خرید چند کارتریج چسب از ساخت و نصب ورق ارزان‌تر است؛ اما مقایسه باید بر اساس نوع مشکل انجام شود. وقتی تنها یک درز سالم و طراحی‌شده نیاز به تجدید درزگیر دارد، تعویض کامل فلاشینگ منطقی نیست. در مقابل، وقتی لبه ساختمان بدون پوشش است یا ورق موجود شیب و ابعاد مناسب ندارد، تکرار چسب‌کاری هزینه نگهداری را افزایش می‌دهد و ممکن است به رنگ، گچ، عایق یا مصالح نما آسیب برساند.
قیمت اجرای فلاشینگ به نوع و ضخامت ورق، عرض بازشده، تعداد خم‌ها، رنگ، زیرسازی، متراژ و شرایط دسترسی پروژه بستگی دارد. برای برآورد دقیق می‌توانید عوامل مؤثر را در صفحه قیمت فلاشینگ ببینید و سپس ابعاد و تصاویر پروژه را برای بررسی ارسال کنید.
جمع‌بندی؛ چسب مکمل اجرای اصولی فلاشینگ است
چسب آب‌بندی در اجرای فلاشینگ کاربرد مهمی دارد، اما وظیفه آن محدود و مشخص است: تکمیل درز میان قطعات، آب‌بندی بعضی نقاط اتصال، پیچ‌ها و محل برخورد ورق با مصالح دیگر. فلاشینگ با پوشاندن سطح، ایجاد شیب، هم‌پوشانی و آبچکان، مسیر اصلی آب را کنترل می‌کند. بنابراین چسب هرچقدر هم باکیفیت باشد، نمی‌تواند جای طراحی، ساخت و نصب صحیح فلاشینگ را بگیرد.
در بسیاری از نشتی‌ها، هزینه اصلی نه از قیمت چسب یا ورق، بلکه از تشخیص اشتباه منشأ آب ایجاد می‌شود. اگر بدون بررسی مسیر آب تمام درزها بسته شوند، ممکن است زهکشی مختل و خرابی به بخش پنهان نما منتقل شود. راه درست این است که ابتدا محل ورود و خروج آب شناسایی شود، سپس فرم فلاشینگ اصلاح یا طراحی گردد و در پایان، درزگیر سازگار فقط در نقاط لازم اجرا شود.
مجموعه فلاشینگ ساز با بیش از ۱۵ سال تجربه در طراحی، ساخت و اجرای فلاشینگ نما، بام، پنجره و روی دیوار، می‌تواند شرایط پروژه را بررسی و راهکار متناسب با ابعاد و نوع نمای ساختمان پیشنهاد کند.
برای مشاوره رایگان، بررسی تصاویر محل، طراحی فلاشینگ سفارشی و استعلام قیمت ساخت و نصب با شماره ۰۹۱۲۳۷۰۶۵۹۳ تماس بگیرید یا از صفحه تماس با فلاشینگ ساز پیام بفرستید.
فلاشینگ ساز؛ همراه شما از طراحی تا اجرای اصولی فلاشینگ ساختمان
آدرس: بزرگراه فتح، بازارآهن شادآباد، بهاران 2، بلوک 14، پلاک 32
سؤالات متداول درباره چسب آب‌بندی و فلاشینگ
آیا می‌توان روی جان‌پناه فقط چسب آب‌بندی اجرا کرد؟
اگر سطح بالای جان‌پناه در معرض مستقیم باران و آفتاب است، چسب به‌تنهایی جای پوشش سرتاسری و آبچکان را نمی‌گیرد. فلاشینگ باید سطح را بپوشاند و آب را از دو طرف یا جهت طراحی‌شده دور کند؛ چسب فقط اتصال قطعات و نقاط پایان را تکمیل می‌کند.
بهترین چسب برای فلاشینگ نما کدام است؟
یک گزینه ثابت برای همه پروژه‌ها وجود ندارد. جنس ورق و رنگ، نوع مصالح مجاور، اندازه و حرکت درز، شدت تابش و بارندگی و امکان رنگ‌کردن چسب در انتخاب مؤثرند. محصول باید برای مصرف بیرونی و دو سطح موردنظر تأیید شده باشد و طبق برگه فنی سازنده اجرا شود.
آیا چسب آکواریوم برای آب‌بندی فلاشینگ مناسب است؟
عنوان عمومی چسب آکواریوم اطلاعات کافی درباره سازگاری با فلز رنگ‌شده، سنگ، بتن و حرکت درز نما نمی‌دهد. برای نمای بیرونی باید از درزگیری استفاده شود که مشخصات فنی آن کاربرد ساختمانی، مقاومت جوی و چسبندگی به مصالح پروژه را پوشش دهد.
آیا روی چسب قدیمی می‌توان چسب جدید زد؟
اگر چسب قبلی جدا، ترک‌خورده یا آلوده باشد، لایه جدید به زیرسازی مطمئنی متصل نمی‌شود. بخش ناسالم باید برداشته و سطح مطابق دستورالعمل محصول تمیز و آماده شود. همچنین علت خرابی قبلی، مانند حرکت زیاد یا جمع‌شدن آب، باید رفع شود.
چرا چسب کنار فلاشینگ پس از مدتی جدا می‌شود؟
آماده‌سازی ضعیف، سطح مرطوب یا خاکی، ناسازگاری محصول، ابعاد نادرست درز، حرکت زیاد، تابش مستقیم و جمع‌شدن آب از دلایل متداول هستند. گاهی نیز مشکل از فرم ورق است و چسب تحت فشاری قرار می‌گیرد که برای آن طراحی نشده است.
آیا تمام پیچ‌های فلاشینگ باید چسب‌کاری شوند؟
نحوه آب‌بندی پیچ به محل آن و دیتیل اتصال بستگی دارد. واشر مناسب، جانمایی درست و جلوگیری از سوراخ‌کاری در مسیر مستقیم آب اهمیت بیشتری از پوشاندن بی‌قاعده تمام پیچ‌ها با چسب دارد. در بعضی نقاط، درزگیر مکمل لازم است و در برخی نقاط روش اتصال متفاوتی باید انتخاب شود.
از کجا بفهمیم نشتی با چسب رفع می‌شود یا به فلاشینگ جدید نیاز دارد؟
اگر ورق سالم، دارای شیب، آبچکان و هم‌پوشانی صحیح باشد و خرابی فقط به یک درز محدود مربوط شود، ترمیم درزگیر می‌تواند کافی باشد. اگر سطح حساس پوشش ندارد، آب پشت ورق می‌رود، هم‌پوشانی معکوس است یا قطعه تغییر شکل داده، اصلاح یا ساخت فلاشینگ جدید لازم خواهد بود.
